Sore Dewa, Mata Ashita

Het lijkt wel transparant, zo treurig, zo koud
Het schijnt zo te zijn, bemoei je er niet mee, nooit meer
Een spook, uiteindelijk een geest, verdwijn, met je beeld
Zoekend naar resonantie, als een klap die weerklinkt

Wat hij zocht, dat was wat dat meisje liet vallen
Wat jij betreurde, dat was niets minder dan vandaag
Iets wat iemand verborgen heeft, wat wij verloren zijn
Kunnen we die dagen zonder zorgen terugkrijgen, nou, tot morgen

Geen interesse, het lijkt wel alsof er niets is
Van transparant naar een benarde situatie, als je weggaat weet je het niet
Zo gaat het niet, ik kan niet ontsnappen, nooit meer
Transparant is er niet, als een klap die weerklinkt

Wat hij zocht, dat was wat dat meisje liet vallen
Wat jij betreurde, dat was niets minder dan vandaag
Iets wat iemand verborgen heeft, wat wij verloren zijn
Kunnen we die dagen zonder zorgen terugkrijgen, nou, tot morgen

Vervelend, in een cirkel, het wordt zo simpel
Voor of tegen, wat ben je aan het doen?
Hand in hand, met een-twee-drie zetten we je buiten
Wie is de ketter, wie is de ketter?

Wat hij zocht, dat was wat dat meisje liet vallen
Wat jij betreurde, dat was niets minder dan vandaag
Iets wat iemand verborgen heeft, wat wij verloren zijn
Kunnen we die dagen zonder zorgen terugkrijgen, nou, tot morgen