Quelli Come Me

Ti -- Tipa... daar is een j-ascia type...
voor iedereen zoals ik -tipa- voor wie weet wie hij is en waar hij naartoe gaat en weet dat...

Het is een diversiteit door een genetische kwestie of een ethische reden, niet politiek of muzikaal, het is het gebruikelijke verhaal dat onderdanig is aan een dramatische eenvoud die het compliceert en verandert in een komische realiteit...degene zoals ik vergeten niet waar ze vandaan komen en als ze vallen, staan ze weer op en erkennen de fout, betalen wat ze moeten betalen, wachten op de tijd om te kunnen chillen, en dus betaal ik en blijf in het oog, weerklinkend de gevoelens in het oor, kijk in de spiegel, en daar verschijnt een man die niet groeit of een kind dat oud geboren is. Jij was mijn ultieme fout, de rem op mijn beweging, het negatieve van mijn foto, het water op mijn vuur, een spel zonder doel, mijn lege glas, een zoetigheid vol vergif, een regenboog zonder kleur en wat liefde was, maakt plaats voor een wrok die duidelijk sterker is. Het is geen probleem, het is dat ik het bloed van een plebejer heb, jij hebt het gen van een meester in elk chromosoom. Gewend aan de Sibuana, aspirant dame van de wereld, mijn verhaal is ver weg geboren van jouw nirvana met de filigrain en het is niet dankzij mijn achternaam dat ik nu roem en faam heb. Met de straatzangers en jouw modieuze schoenen, jouw sociale centrum en de Prada-show. Hoe dan ook, voor altijd binnen een privé dat de hel vertegenwoordigt voor degenen zoals ik, weet je dat...

degenen zoals ik betalen als ze fouten maken
degenen zoals jij rennen weg na elke fout
en verdienen niets, kopen alleen maar degenen zoals jij
eten de laatste plak, willen wat toekomt
aan degenen zoals ik

Voor mijn mensen gaat het om brood, niet zozeer om glorie, nu uitgesloten omdat ze zijn uitgesloten, door degenen zoals jij die nu onze geschiedenis binnenvallen, verwend als de lucht, in een afgesloten kamer. Wij geven niet om een publiek en Italië, de intellectuele tiener en zijn arrogantie, wij willen de overwinning. Want voor ons was het tijd voor onduidelijke gezinsbalansen, crises, dode dromen toen we jullie zagen ons uitlachen met jullie glimlachen, de mode van narcisten, kleren en versleten stoffen, ik zie jullie nog steeds zoals toen, allemaal precies en vastberaden om te genieten van de bloei van jullie gemakkelijke dagen. Tipa, er is geen uitweg, ik ren omhoog op deze weg waar jij op vakantie bent, doen alsof je een spel speelt, maar het is echt leven. En hier sla ik je met de stok en ben je gestraft: je bent een popzanger die zich belangrijk doet en je bent gerecycled, een burgerlijke dame die uit verveling vrijwilligerswerk doet, terug naar de anglo-tiener, helemaal oasis en blur, geniet van je gold-car, doe de ster met je donkere bril en je sjaal, ik ben lichtjaren van je verwijderd, ik ben de funky+tarro, eeuwige outsider, als dit morgen eindigt, zal ik alleen dansen zoals Liv Tyler, voor nu vergezeld door stijlvolle types zoals Michelle Pfeiffer of Winona Ryder, Funky McGyver. Ik repareer het apparaat met mijn vindingrijkheid en geef de juiste opstelling aan deze groove en ik ben de funky easyrider. En als ik de tape terugspoel en onze film bekijk, lijk ik op Giannini met Mariangela Melato, een teef blijft een teef, zelfs met een stamboom, ik laat degenen zoals jij achter om je op de tweedehandsmarkt te kopen.

degenen zoals ik betalen als ze fouten maken
degenen zoals jij rennen weg na elke fout

Ik geloof in een gestructureerde hiërarchie van idealen, ik geloof dat pure onwetendheid meer waard is dan gefilterde cultuur, ik geloof dat je bij je gelijken moet zijn en niet bij jouw onoplosbare problemen maar te reduceren tot simpele kinderwensen, ik geloof dat de weg voor jou voorbij onoverkomelijke grenzen ligt. Je bent alleen het accessoire in de kleedkamer van een band, de hitlijst van je ex-vriendjes, je neemt alternatieve muzikanten mee van wie je vrienden bent naar het meer in het weekend en voor magie wordt zelfs Che Guevara een trend... nou... verontwaardiging, verdriet geluid, doe de muziekstudie met Duran Duran als achtergrond, ren naar nergens zoals op een loopband en laat er één vallen om er twee te krijgen maar het is geen reclame voor dixan, en sluit cellofaanrelaties alleen met wie met jouw enorme ego overeenkomt. Mijn spullen maken je hebberig, maar je hebt de school niet, de straat leer je niet door zwerfhonden tussen de lakens te herbergen, mama heeft je een stoel achtergelaten in de talkshow van de massamedia, een zelfingenomen actrice met een middelbare schooldiploma, populair onder de valse omdat gelijken elkaar aantrekken, een karikatuur van een tragikomedie voor degenen die op mij lijken... zoals Dj Enzo tipa, weet je dat

degenen zoals ik betalen als ze fouten maken
degenen zoals jij rennen weg na elke fout
en verdienen niets, kopen alleen maar degenen zoals jij
eten de laatste plak, willen wat toekomt
aan degenen zoals ik