La Pretendida

Je klaagt dat je mijn aanrakingen mist
En zegt dat ik niet meer ben zoals ik was
Dat mijn kussen je verlangens niet meer stillen
En je geeft me de schuld dat ik een ander heb

Je klaagt, ik begrijp je en ik neem het voor lief
Maar beschuldig me niet, want ik heb je nooit bedrogen
Jij verliet ons nest beetje bij beetje
En nu zeg je dat ik degene ben die faalde

Je wilt me verlaten, ik kan je niet loslaten
Ga je eigen weg, ik geef je de vrijheid
Langs de weg zullen ze je de verlangde noemen
En in de val zal je trots sterven

Je wilt me verlaten, ik zal lijden omdat ik van je hou
Ik wens je geluk, zonder wrok
En als je op een dag aan mijn deur klopt
Mag je binnenkomen, hier wacht mijn vergeving op je