CUANDO EL MAR SE ABRIÓ

De wind waait tussen de schreeuwen en de woestijn
De zon bijt, achteraan brult een leger, vooraan alleen God
Het volk trilt van twijfels, de nacht scherpt de angst
Maar op de rug van Mozes ontwaakt een innerlijk vuur
En als hij zijn blik heft tussen de bliksems hoorde hij, een stem die de ziel breekt, een bevel van de schepper

Steek je staf naar de hemel, de zee zal zijn stem verlagen
Waar zij een muur van angst zien, zal ik wegen van liefde openen
En een donder klonk, de wind brulde, de hele oceaan trok zich terug
Hé, hé, hé
De nacht kraakte, de zee spleet en droogstond Israël liep

Er verrezen muren van water als tempels van glas
Op de grond nieuw leven, op de angst vrijheid
De viool huilt Overwinning, de vloten vliegen eindeloos
En het volk gaat verder in de geschiedenis als een hymne om te leven
Het gevaar volgt van achter, maar de hemel sprak weer
Een stem die zeeën breekt en die Mozes aanstak
Steek je staf naar de hemel, de zee zal zijn woede sluiten
Geen vijand zal je volk aanraken
Ik loop eromheen
Het water kwam terug, de nacht brulde, de schaduwen van Egypte zonken daar
Hé, hé
De hemel straalde, de angst stierf en droogstond Israël liep

Als het geloof je zwaard is, laat de duisternis trillen
Wanneer God tot je ziel spreekt, leert de zee te zwijgen
Er is geen diepe oceaan of ketens van metaal
Als een stem in je borst je vrijheid belooft

Steek je staf naar de hemel, want ik ben degene die de zee opent
En het volk liet zijn verdriet achter, tussen golven van eeuwigheid
De zee brak, de geschiedenis veranderde en een nieuwe weg in het zand werd geboren
Hé, hé, hé
De wind zong, de aarde sprak en droogstond Israël stak over

Oh, oh, oh