Desde El Oeste
Almafuerte
Vanuit het Westen
De nacht valt in de stad,
met mijn lichaam in eenzaamheid,
wandelen door de wijken van het westen.
De slapeloosheid van een liefde,
met zijn toekomst vol illusie,
wekte een jongeman die burgerlijk dood was.
De mensen zijn al weg,
slapen naast de tv.
De spijsvertering is hun God. Het is hun God.
Katten en honden zoeken licht,
de honden duisternis, gedreven door de angst
van hun instinct.
Elementen van de massa, vergiftigd door passie,
voelen angst als ze me ver weg zien van hun mist.
En de eenzaamheid nodigt ons uit om te ontsnappen,
via de grote poort van de wereld van vandaag.
Waar niemand kijkt, en weinigen bang zijn om te verliezen
het draadje van hun idiote ontroering.
Ontwijkend de angst van de fictieve fictie,
heeft de stad gesmolten in mijn hoofd.
Alles is duisternis, iemand komt naar me toe,
ik kan niet zien of het een evangelist of een politieagent is.
Ik probeer te begrijpen, maar het laat me niet zien
door de bureaucratie van zijn verhaal.
Waar niemand kijkt, en weinigen bang zijn om te verliezen
het draadje van hun idiote ontroering vandaag.
Spijsverteringen gevormd,
valse zondaars vergeven.
