Mujer Que Camina

Niet tevreden met je ogen
Stel ik voor: minder hemel, meer omhelzing
Al een tijd droom ik van je
En ik weet niet meer hoe ik het aan deze handen moet uitleggen

Die breken in de ruimte
Wanneer je gewoon voorbijloopt
Hoeveel sterren draag je op je silhouet
Die me blijft verblinden

Het is niet de nacht of de koffie
Die me dwingt door dit huis te lopen
Deze verdomde onbegrip
Die je blik niet van je lichaam kan losmaken

Je blijft onvermijdelijk
Onmisbaar voor alles wat ontploft
Als een onherhaalbare maan
Als de wind tussen de takken

Vrouw voor de zon van morgen
Vrouw tot aan de rand van de dageraad
Vrouw die ik verlies en weer vind
Vrouw naar buiten, vrouw naar binnen

Vrouw die de sterren uitdaagt
Vrouw die zonder spoor wandelt
Vrouw die mijn ziel omarmt
Vrouw die me steelt...
Vrouw die mijn rust steelt

Van jouw mond heb ik de droom
Elke nacht, elke eenzame maan
Van jouw borst de halve zon aan de horizon
Die verdwijnt, die ontsnapt

Ik blijf voor het vuur en de pijn
Voor de angst en de vergetelheid
Vraag me niet om een hart te definiëren
Terwijl ik je jurk losmaak