DELIRIO

Hé

Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Agustín Cruz, de rest is niet belangrijk
Visueel kunstenaar, afstammeling van immigranten
Die hierheen kwamen door een onzekere economie
Meer dan eens zocht ik naar schuldigen
En ze zeggen dat degene hierboven het slechtste heeft gehad
Ik die de overwinningen betwist en de gelijke spelen verafschuw
Omdat ik God niet vond, plaatste ik Hem in de ogen van mijn moeder
Ik weet dat mijn ego een tijdelijke schuilplaats is geweest
Die diende als toegang tot een wereld die ik niet wil, en
Ik verwacht niets meer dan liefde van wie ik verschuldigd ben, en
De genoegdoening om dank te zeggen voordat er een 'maar' komt
Ik ben een tijdelijk vat zoals een iglo die smelt
Of de dierlijke ontrouw die onder een sluier verborgen ligt
Aan de eeuwige goddelijkheid die achter de hemel woont
Vroeg ik wat voor wereld hij zocht door de grond op te blazen, en goed
Het blijkt dat het licht aan het einde van de tunnel
Mijn immuun leeuw was die door een vuurring sprong en ik kon
De slordige, verwaarloosde mens zien die hem voedt
Als een blinde slaaf die een gier als gids kiest
Ik schiet scènes naar je ogen vanuit mijn perspectief
Met zoveel interne energie dat het als elektroshocks voelt
Ik opende spirituele kanalen sinds mijn kindertijd in de bergen
De massa in het onnodige is arm zijn

Nee, nee, nee, ik heb niet zoveel nodig
Met blote voeten en mijn kalmerend middel onder de boom
Ik hield zoveel van haar dat ik haar een vogelmachine gaf
Zodat ze van bovenaf de dimensie van de alinea kan zien
Dit is geen lied en als het dat is, weet ik niet wat voor soort
Misschien het soort persoon dat niets is in de oneindigheid
De laatste tijd vraag ik me af waarom ik besta
Ik leef achter de tralies, nu ben ik een ex-gevangene
Schat, kus het kwaad, maak mijn wonden schoon
Tatoeages op mijn lichaam die herinneren dat vlees faalt
Als ik buiten het kader schilderde, niet over de lijn ga
Het is oneerlijk zoals jouw waarheid die om een reden geoefend wordt
Verlaat me niet en laat mijn vlees niet uitdrogen
Door de duizeling van de nacht vermomd als een storm
Als je gaat, hoop ik dat je niet terugkomt
Want een wolf blijft alert tot hij sterft
Ik ga het goed maken met het tekenen van teksten
Het is niet de eerste keer dat ik de hel bezoek
Ik heb een kamer en als je wilt, laat ik het je zien
We moeten spiraalsgewijs reizen tot het centrum
Ik kom terug met 22 winters
Lippen bedekt met hel en mijn mond smaakt naar verbanning
Schreeuwend in het open veld dat wat wij hebben eeuwig zal zijn
Hoewel het gewicht van jouw geheim mijn stilte kost, en
De kussen die ik kreeg, zijn door de tijd verdoofd
Verouderd in een mot die langzaam vliegt
Ik leef in een loop, gevangen in jouw herinnering
Haar foto straalt licht uit, smaakt naar tijdverlies
Hoe dichterbij ik ben, hoe minder het moment zal herleven
Ze komt terug en in mijn vrije tijd gekleed als een raaf
Materialiseert ze in mij zelfs als ik slaap
En piket met kleine beetjes de weinige rust die ik heb

Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Agustín Cruz, de rest is niet belangrijk