Óleo de Una Mujer Con Sombrero

Een vrouw is verloren
De waanzin en het stof leren kennen,
Deze mooie gekte is verloren,
Haar korte taille onder mij.
Mijn manier van liefhebben is verloren,
Mijn spoor in haar zee is verloren.

Ik zie een licht dat flikkert
En belooft ons in het donker te laten.
Ik zie een hond naar de maan blaffen
Met een andere figuur die aan mij doet denken.
Ik zie meer: ik zie dat ze me niet vond.
Ik zie meer: ik zie dat ze verloren is.

Een onbenoembare vrouw
Vlucht als een meeuw
En ik droog snel mijn laarzen,
Vloek een noot en zet de klok stil.
Dat de liefde maar voorzichtig met me moet zijn,
Want ik kan haar haar lied zingen.

Lafheid is een zaak
Van mannen, niet van geliefden.
Laffe liefdes worden geen liefdes,
Geen verhalen, ze blijven daar.
Geen herinnering kan ze redden,
Geen enkele spreker kan ze samenvoegen.

Een vrouw met een hoed,
Als een schilderij van de oude Chagall,
Corromperend in het midden van de angst
En ik, die niet goed ben, begon te huilen.
Maar toen huilde ik om mezelf,
En nu huil ik om haar te zien
Sterven.