Ausência

Ik laat in mij sterven
De wens om van je zoete ogen te houden
Want ik kan je niets geven
Behalve de pijn van het eeuwig uitgeput zijn in jouw ogen
Toch is jouw aanwezigheid
Iets als licht en leven
En ik voel dat in mijn gebaar
Jouw gebaar zit en in mijn stem jouw stem
Ik wil je niet bezitten want in mijn wezen zou alles eindigen
Ik wil alleen dat je in mij verschijnt
Als het geloof voor de wanhopigen
Zodat ik kan dragen
Een druppel dauw
Op dit vervloekte land
Dat op mijn vlees ligt
Als een vlek uit het verleden
Ik zal laten gaan
Jij zult gaan en je gezicht tegen een ander gezicht leggen
Jouw vingers zullen andere vingers omarmen
En jij zult bloeien in de dageraad
Maar je zult niet weten dat ik degene was die je opving
Want ik was de grote intieme van de nacht
Omdat ik mijn gezicht tegen het gezicht van de nacht legde
En jouw liefdevolle woorden hoorde
Want mijn vingers omarmden de vingers van de mist
Hangend in de ruimte
En ik bracht de mysterieuze essentie van jouw chaotische verlatenheid naar mij toe
Ik zal alleen blijven
Als de zeilboten in stille havens
Maar ik zal jou bezitten als niemand anders
Want ik kan vertrekken
En al het geklaag van de zee
Van de wind, van de lucht, van de vogels, van de sterren
Zal jouw aanwezige stem zijn
Jouw afwezigheid stem
Jouw serene stem